Επιστροφή

Είναι μέσα στην λίστα με αυτά που θέλω περισσότερο. Αλλά δεν θα πω ποιος δεν θα ήθελε κάτι τέτοιο. Ξέρω αρκετούς που θέλουν να ξεμπερδεύουν γρήγορα με την ζωή τους και βρίσκω τους λόγος τους τεκμηριωμένους και λογικούς. Δεν σκέπτονται την αυτοκτονία γιατί σέπονται τους ανθρώπους που θα στενοχωρήσουν. Δύσκολες καταστάσεις που δεν παίρνουν διόρθωση ακόμα και αν αρχίσεις από το 0. Εγώ από την δική μου σκοπιά θα ήθελα να ταξιδέψω σε αρκετές στιγμές στο παρελθόν για να παρέμβω λίγο σε αυτές η απλά να τις ξανά ζήσω και σε μια βασική που θα μου επιτρέψει να τα ζήσω όλα από την αρχή. Πάντα με την γνώσεις που έχω σήμερα γιατί αλλιώς η πράξη χάνει κάθε νόημα, τουλάχιστον για εμένα. Αν είχα μια μηχανή που να μπορεί να με ταξιδέψει στον χρόνο η όλη αυτήν την πνευματική διαύγεια που ο pan θεώρει ότι μπορεί να το επιτύχει ....θα πήγαινα....
1) κοντά στο γυμνάσιο που έβγαλα υπάρχουν δυο λιοτρίβια που ανάμεσα τους σχηματίζουν ένα δρομάκι. Από αυτό το δρομάκι περνούσα πάντα όταν έκανα κοπάνα από το σχολείο. Τους δυο πρώτους μήνες που λειτουργούσαμε με τετράωρα δεν πήγαινα στο σχολείο. Και ο πρώτος προορισμός μου θα ήταν εκεί... Την πρώτη μέρα που πήγα πρώτη γυμνασίου. Θα την έστηνα θα με περίμενα να περάσω από το λιοτρίβι. Στην συνέχεια θα έδερνα τον εαυτό μου μέχρι να με ρωτήσει γιατί. Και θα του απαντούσα ότι μέχρι τα 25 θα έχεις καταλάβει και θα συνέχιζα. Το ενδεχόμενο να μου βάλω μυαλό δεν έπαιζε, έπρεπε να περάσω τις στραβές για να βάλω λίγο μυαλό.
2) όταν αγόρασα το πρώτο μου μηχανάκι είχα πάει έξω από το σπίτι μιας όμορφης να κάνω μαγκιές. Ναι έχω γράψει για αυτήν εδω. Το αποτέλεσμα ήταν να πέσω και να χτυπήσω τόσο άσχημα που έκανα 6 μήνες να περπατήσω. Οπότε το δεύτερο ταξίδι μου θα ήταν εκεί για δυο λόγους... Πρώτα από όλα να δω !!! Οι περιγραφές ήταν επιεικώς άθλιες και δεύτερον να το βιντεοσκοπήσω. Σίγουρα θα ήθελα να το ξανά δω κάποτε. Σε καμία περίπτωση να το αλλάξω σε αυτό το τροχαίο οφείλω πολλά καλά και το κυριότερο ότι δεν σκοτώθηκα εκείνο το βράδυ. Ήθελα να περάσω με σούζα ανάμεσα από δυο νταλίκες που κινούνται σε αντίθετη κατεύθυνση. Βάση φυσικής είναι αδύνατον σε τραβά η ρόδα της νταλίκας  που κινείτε πιο αργά. Δεν μπορώ να πω με σιγουριά ότι τότε μπορούσα να ξεχωρίσω την φυσική από την χημεία.
3) αυτός είναι ο πιο σκληρός χωρισμός που είχα αλλά ακόμα δεν τον έχω περιγράψει. Θυμάμαι ότι μπήκα στο σπίτι και η κοπέλα μου καθόταν με μια φίλη της ( οχιά ) και το αγόρι της οχιάς. Είχαν μαζέψει τα πράγματα μου και ενώ όλα ήταν καλά μου είπε να τα πάρω και να φύγω. Έμαθα μετά από δυο εβδομάδες περιπλάνησης τι είχε συμβεί εκείνη την μέρα αλλά το σοκ ήταν τρομερό. Θα πήγαινα εκεί οπότε θα έμπαινα στο σώμα μου και χωρίς να ακούσω τίποτα θα άρχιζα με ένα ξύλο να χτυπώ αλύπητα
4) αυτή η ιστορία αφορά και πάλη την κοπέλα από πάνω. Μια μέρα πήγα να τις κάνω έκπληξη στο σπίτι αγνοώντας την συμβουλή του φίλου Παναγιώτη : ποτέ μη κάνεις έκπληξη στην γυναίκα σου, πάρε ένα τηλέφωνο μια ώρα πριν πας σπίτι να την ενημερώσεις !!! Τότε το είχα πάρει για αστείο... Φτάνω σπίτι χτυπώ το κουδούνι μου μου ανοίγει με τα εσώρουχα και τρομάζει ! Και σαν να μην έφτανε αυτό μου λέει νόμιζα πως θα ήταν ο Κώστας.... Χαλασμός κυρίου κανονικά να βρίζω να φωνάζω να μαζεύω πράγματα και αυτή να κλαίει. Πιστεύω ότι και αυτό έπρεπε να δω με αυτό το μυαλό αλλά το ίδιο ανυποψίαστα !!! Πραγματικά θα γελούσα αρκετά
5) οκ θα γυρνούσα στην δευτέρα δημοτικού να αλλάξω τα πράγματα. Πιστεύω ότι η πραγματικότητα είναι τόσο σκληρή που όλοι οι άνθρωποι δικαιούνται μια δεύτερη ευκαιρία σ αυτήν. 

θες να μου πεις κάτι πάνω σε αυτό?

Θεσσαλονίκη το τελευταίο λιμάνι.

Θα πιάσω την ιστορία 10 ώρες πιο πίσω αλλά δεν έχω την διάθεση να την εξηγήσω ήταν μια σκοτεινή δαντέλα στην ζωή μου που ακόμα δεν είμαι σε θέση να αντιμετωπίσω. Ήταν περίπου 5 το πρωί κάπου στις αρχές του Ιουνίου όταν πετάχτηκα από το κρεβάτι μου λουσμένος στον ιδρώτα. Ήμουν τόσο βρεγμένος όσο θα ήμουν αν είχα πέσει μέσα στην θάλασσα αλλά στην πραγματικότητα είχα πέσει μέσα στα σκατα και πάλευα να βρω στεριά. Άρχισα να βάζω μέσα στον σάκο ότι ρούχα έβλεπα μπροστά μου, όσο μπορείς να πεις ότι έβλεπα εκείνη τι στιγμή. Χειμωνιάτικα καλοκαιρινά όλα κακοβαλμένα και ανοργάνωτα. Πέρασα έναν εφεδρικό σάκο διαφυγής στον ώμο και βγήκα στον δρόμο. Ο σάκος διαφυγής είναι μια τσάντα σαν αυτή που έχουν συνήθως για τα λαπτοπ και εκεί έχω ότι χρειάζομαι σε περίπτωση που φύγω βιαστικά για κάπου χωρίς να είμαι προετοιμασμένος η μου χτυπήσουν την πόρτα τα λάθος άτομα θέλει ξεχωριστή ανάλυση σε άλλο άρθρο. Ήταν ακόμα νύχτα όταν άφηνα το χωριό μου και σχεδόν έτρεχα προς την εθνική χωρίς να ξέρω που θα πάω. Ήμουν ανάμεσα από την Αθήνα την Γλασκόβη την Ρόδο και την Θεσσαλονίκη. Το ποτό λεωφορείο που είδα ήταν των Αθηνών μπήκα μέσα και στον δρόμο αποφάσισα να πάω στα Χανιά. Ξανά κάτι δεν μου πήγαινε καλά... Δεν μου άρεσε δεν είχα καλό προαίσθημα και έτσι όταν έφτασα Αθήνα μπήκα στο λεωφορείο για Θεσσαλονίκη. Δεν ξέρω πως σου ακούγονται τώρα όλα αυτά μα ήταν παράξενη η φάση για εμένα. Το παν ήταν να απομακρυνθώ αρκετά από αυτήν την κατάσταση για να μπορέσω να δω λίγο πιο καθαρά. Όταν έφτασα εκεί τηλεφώνησα σε φίλους που γνώριζα ότι ξέρουν να με κάνουν καλά και μπορούσαν να φιλοξενήσουν. Θυμάμαι εκείνη την μέρα με σπασμένες εικόνες λες και την ζούσε κάποιος άλλος και εγώ έβλεπα τα αποσπάσματα. Αρχικά πήγα σε ένα σπίτι με φοιτητές και μετά φύγαμε όλοι για δούμε ένα φεστιβάλ. Έτσι η νύχτα με βρήκε καθισμένο στο γρασίδι της φιλοσοφικής σχολής να λέω σε έναν άγνωστο πως έφτασαν τα πράγματα μέχρι εδω. Τότε αυτός απλώνει το χέρι του μου δίνει ένα τσιγάρο και μου λέει. Πιες να ξεδώσεις ρε παιδί και αν θες παίξε και ξύλο ( από το τραγούδι του Παύλου ). Η νύχτα άρχισε να αποκτά χρώμα, νόημα, και όνομα. Περιπλανήθηκα αρκετά στους μεγάλους δρόμους με τα κίτρινα φώτα αν και ήμουν άυπνος και κουρασμένος. Παράτησα από τα ήμια στο λιμάνι και από εκεί στην καλαμαριά. Πριν ξημερώσει είχα κοιμηθεί και είχα αποφασίσει πως αν κάποτε μείνω κάπου θα μείνω εκεί. Η Θεσσαλονίκη έχει να σου δώσει κάτι περισσότερο από αυτό που ζητάς και πάντα κάτι διαφορετικό.

θες να μου πεις κάτι πάνω σε αυτό?