Σου είπα ότι φαινομενικά έχεις κερδίσει το παιχνίδι... Αλλά έχω αρχίσει να φοβάμαι ότι σε σκέπτομαι περισσότερο από όσο επιτρέπω στον εαυτό μου. Αυτή είναι η δεύτερη μέρα που κάθομαι να γράψω για εσένα δεν μπορείς να πεις πως δεν είναι ανησυχητικό. Δεν θα το πνίξω και θα το παραδεχτώ ότι φοβάμαι τις παρενέργειες. Ότι όλο αυτό θα κάνει ένα μπαμ και θα έρθω στην πόρτα σου κλαίγοντας με λουλούδια για να γελάσει ο κάθε πικραμένος. Θα το αφήσω να ξεθυμάνει γεμίζοντας άδειες λευκές σελίδες μου. Δεν θα βγεις τελείως από το μυαλό μου... Δεν θέλω αλλά και να ήθελα δεν θα μπορούσα είσαι από εκείνους που μου έδωσαν το χέρι στην καταιγίδα. Έχω την φωνή σου στο κεφάλι μου να μου τραγουδά αρκετές φορές. Και αν αρχίσω να κοιτάζω βαθιά μέσα στα μάτια μου όταν κοιτάζομαι στον καθρέφτη βλέπω τα δικά σου. Και ομολογώ ότι δεν είναι λίγες οι φορές που είπα να πάρω το αεροπλάνο για τα βόρια. Έτσι χωρίς αποσκευές για ένα καφέ που λένε. Για να σε δω λίγο να γελάς και να γυρίσω σε αυτόν τον χαμό δυνατός. Κάποιες φορές σκέπτομαι ότι ίσως και να πρέπει να σε δω για να ξεμπλοκάρω λίγο από τα πολλά. Δεν είναι έρωτας, ελπίζω δηλαδή έδωσα αγώνα για να μη δένομαι με τους ανθρώπους και κάτι τέτοιο θα με διέλυε. Με φαντάζεσαι δυο μέτρα γαϊδούρι να ζωγραφίζω καρδούλες και να κρατώ αναμμένο αναπτήρα σε γλυκανάλατα τραγούδια gay τραγουδιστών? Θλιβερό... Θα ξεχώριζα σαν κεραία κινητής τηλεφωνίας σε ένα τσούρμο δεκαεξάχρονα.