Εν όψη του αγίου Βαλεντίνου

Η καθολικοί είναι σαν το google έχουν φτιάξει τα πάντα για τους πάντες. Μέχρι και Άγιο για τον κερατά έχουν... Τους σέβομαι βέβαια όπως κάθε θρησκεία που λέει να βοηθήσεις τον ανυπεράσπιστο και ότι δεν πρέπει να σκοτώσεις η να πολεμήσεις. Αλλά το θέμα μας είναι η γιορτή του έρωτα η ημέρα του αγίου Βαλεντίνου. Δεν ξέρω πως προέκυψε αλλά είμαι σίγουρος ή ότι έχει κάτι ή ότι με έχει επηρεάσει κάπως. Πιστεύω στον έρωτα και την δύναμη του αλλά τον έχω απορρίψει, αγαπώ όσους έχω αγαπήσει αλλά το μαγαζί έκλεισε για τους ανθρώπους μόνο ζώα μπορούν να μπουν στην μικρή καρδιά μου. Όπως έλεγα και παρασύρθηκα αυτή η μέρα με έχει επηρεάσει. Μια ζωή θυμάμαι τον εαυτό μου μόνο του την μέρα της αγάπης ακόμα και όταν ήμουν σε σχέση... Ίσως από πάντα να προοριζόμουν για αυτό που είμαι σήμερα ίσως πάλη απλά να έτυχε μα παίζει και το ενδεχόμενο να ήταν με τον άλλον. Θα ήθελα να ξανά ερωτευτώ για μια εβδομάδα. Να νιώσω όλη αυτή την μαγεία του ενθουσιασμού την γλύκα την πίκρα να αφεθώ απόλυτα σε αυτές. Και όταν περάσουν οι επτά μέρες να μη θυμάμαι τίποτα και να μη με θυμάται κανείς. Αλλά αν κάτι μου έχει μάθει η ζωή είναι ότι όλα έχουν ένα τίμημα. Το τίμημα του έρωτα είναι ένα παράθυρο με μουντή θέα που είσαι αναγκασμένος να κοιτάς μέχρι να σβήσουν όλα τα όμορφα που ένιωσες. Δεν έχω κάτι με τις μουντές μέρες τις λατρεύω είναι πυγή έμπνευσης και έκφρασης με τις μουντές ψυχολογίες είναι το θέμα. 

θες να μου πεις κάτι πάνω σε αυτό?

Αυτά τα μάτια κάπου τα έχω ξανά δει...

  Έχουν περάσει χρόνια από τότε αλλά τίποτα δεν μπορεί να με κάνει να ξεχάσω αυτό το βλέμμα. Δυο μάτια που δίψασαν για μια ώρα ζωής όποιο και αν ήταν το τίμημα όποια και αν ήταν η διαδικασία. Δυο μάτια που πρώτο ερωτευτήκαν τα κίτρινα φώτα της πόλης.  Η νύχτα με βρήκε με ένα κλασικό cohiba, όχι κάτι σπουδαίο από αυτά που μπορείς να πάρεις από το περίπτερο με 15ε ένα ποτήρι ουίσκι και παλιό λαϊκό. Παρασκευή μίση ώρα πίσω από το Σάββατο. Σηκώθηκα με χωρίς ψυχή έβαλα ένα μεταξωτό πουκάμισο, άκου εκεί μεταξωτό ποιος θα το φανταζόταν τότε υφασμάτινο παντελόνι και ένα μακρύ παλτό όλα στα μαύρα. Λες και πενθούσα για τον εαυτό που σκότωσα εγώ με μια σφαίρα στο κεφάλι και μια στην καρδία. Στήθηκα στον καθρέπτη να σουλουπώσω τον καραγκιόζη και αν τελείως ανέκφραστος το είδωλο μου με κοιτούσε με ένα θυμωμένο χαμόγελο σαν να μου ζητούσε να τα παίξω όλα για όλα όπως και τότε. Αλλά ποιο το νόημα? Τώρα δεν έχω κάτι να ρισκάρω με περιμένει αυτοκίνητο έξω από την πόρτα του σπιτιού και γεμάτο. Τότε ήταν αλλιώς και εγώ άλλος σήμερα μόνο θα βγω θα ποιο και θα θυμηθώ...  Ήμουν φαντάρος στην 111 ένα από τα μεγαλύτερα στρατόπεδα όπως λένε, δεν έχω γνώμη πάνω σε αυτό είδα μόνο 5 στην θητεία μου αλλά σίγουρα ήταν μεγαλύτερο από το χωριό μου. Δεν είμαι άνθρωπος που αντέχει την φυλακή την κλεισούρα τον περιορισμό και ήμουν τρις μέρες μέσα. Σκοτάδι από της 11 όλοι με ρούχα παραλλαγής και μόνο άντρες. Σηκώθηκα να πάω στην τουαλέτα για ένα τσιγάρο και όταν κοίταξα στο καθρέπτη είδα για πρώτη φορά τα μάτια που είδα και χθες το βράδυ. Έβγαζαν φωτιά, σπίθες και καπνό λες καιγόταν αποθήκη βεγγαλικών. Κάτι έκανε απανωτές εκρήξεις μέσα μου σαν δυναμίτης συντονισμένος με την καρδιά μου και ακουγόταν μέσα μου σαν F16 που απογειώνετε. Φύγε ! Ζήσε ! Ψάξε ! Βρες ! Παίξε ! Χάσε ! Τι θα κάνεις 16 μήνες ακόμα εδω μέσα? Εσύ κοντεύεις να σαλτάρεις από τους 2. φωνές που ούρλιαζαν στο κεφάλι μου και ένα απαλό αλλά θυμωμένο χαμόγελο στο πρόσωπο μου. Αλλά από εκεί δεν βγαίνεις εύκολα και αν βγεις δεν μπαίνεις εύκολα. Αλλά εκείνη η νύχτα του Σεπτέμβρη δεν απαιτούσε εύκολες καταστάσεις.  Ήταν Σεπτέμβρης πάνω που είχε αρχίσει η άσκηση Παρμενίων. Για όσους δεν ξέρουν είναι μια άσκηση που υποτίθεται ότι είσαι σε πόλεμο. Περισσότερες σκοπιές σειρήνες πολέμου για ετοιμότητα κανείς δεν έμπαινε κανείς δεν έβγαινε αλλά όχι τραγικό όσο το φαντάζεσαι αεροπορία ήμασταν. Όπως και να έχει ήταν στρατόπεδο και εγώ φαντάρος. έβαλα ένα τζιν ένα φούτερ από πάνω την παραλλαγή και τις αρβύλες. Πείρα μια σχολική τσάντα στον ώμο με μισό μπουκάλι ουίσκι μέσα έκανα ένα τσιγάρο και βγήκα με προσοχή από τους θαλάμους πέρασα τον δρόμο γρήγορα και μπήκα σε ένα χωράφι. Με το δυσκολία θυμόμουν προς τα που ήταν η πύλη δεν είχα ούτε μια εβδομάδα μέσα στο στρατόπεδο. Άρχισα να περιπατάω μέσα στο απόλυτο σκοτάδι και στο περίπου, είμαι σίγουρος ότι αν ακουγόταν σειρήνα εκεί θα το έλεγα και ας ήμουν ψυχολογικά προετοιμασμένος αλλά δεν χτύπησε. Περπάτησα ένα χιλιόμετρο καλλιεργημένο χωράφι μέχρι να φτάσω στο ρέμα μερικά μέτρα πριν από τα σύρματα. Για αυτούς που έχουν μπει στην 111 από την πύλη της Αγχιάλου, υπάρχει ένα γεφυράκι μερικά μέτρα από την πύλη αυτό το γεφυράκι περνά πάνω από το ρέμα που αναφέρω. Πέρασα το ρέμα που αυτό σημαίνει ότι ανέβηκα έναν λόφο με βάτα ( θαμνώδης φυτό με αγκάθια ) τον κατέβηκα πέρασα το ρυάκι ανέβηκα έναν λόφο με βάτα και τον ξανά κατέβηκα. Ευτυχώς ήμουν αρκετά ψιλός για αυτό γιατί τα χέρια μου είχαν γίνει αγνώριστα από τις γρατζουνιές. Κοίταξα την σήτα μέχρι εκεί που έφτανε το μάτι αφού πρώτα πέρασα κοντά από την πύλη για να μη χαθώ. Βρήκα ένα δέντρο ακριβώς στην σήτα. Το μόνο φώς ήταν αυτό του φεγγαριού αλλά το φεγγάρι του Σεπτέμβρη είναι τόσο δυνατό που βλέπεις την σκιά σου. Σκαρφάλωσα στο δέντρο πήδηξα από την άλλη και ήμουν ελεύθερος. Η τουλάχιστον έτσι πίστευα τότε αλλά έγινε κάτι μαγικό ήταν σαν να άλλαξε ο αέρας που ανέπνεα και μύριζα λες και είχα μπει σε άλλο κόσμο. Αλλά είχα ακόμα δρόμο μπροστά μου. Τουλάχιστον τώρα μπορούσα να ανάψω τσιγάρο χωρίς να φοβάμαι μη με δουν από καμία σκοπιά.  όταν πέρασα την σήτα βρέθηκα σε ένα χωράφι με ελαιόδεντρα και εκεί δεν είχα ούτε το φως του φεγγαριού. Περπάτησα μέσα σε αυτές προσπαθώντας να ακλουθώντας την σειρά των κορμών για να μη χαθώ και ξαφνικά ένα μαξιλάρι πετάχτηκε μπροστά μου για την ακρίβεια σχεδόν το ακούμπησα. Το είχαν κρεμάσει από ένα ελαιόδεντρο για σκιάχτρο και από ότι φάνηκε δούλευε. Τρόμαξα δεν θα σου πω μαλακιές αλλά τότε διαπίστωσα ότι το πιο επικίνδυνο πλάσμα σε αυτό το χωράφι ήμουν εγώ και όχι μόνο σε αυτό αλλά και στα επόμενα. Είχα ακόμα 5 χιλιόμετρα χωράφια και αυτό για να βγω στην Αγχίαλο όχι στον βόλο που ήταν ο προορισμός. Πέρασα από αμπέλια που ήταν και το δυσκολότερο της διαδρομής γιατί έπρεπε να περάσω πάνω από όλες τις σειρές από κάτι άλλα παράξενα σπαρτά που μπερδευόντουσαν στα πόδια μου και πραγματικά αγωνιζόμουν για να μη τα χαλάσω ώσπου είδα την πρώτη λάμπα στον ορίζοντα. Έφτασα, καθάρισα τις αρβύλες από την λάσπη έβγαλα την παραλλαγή και την έβαλα στο σάκο. Είχα σκοπό να πάω με οτοστόπ αλλά τελικά σταμάτησα ένα ταξί λίγο πριν φτάσω στην Αγχίαλο.   Είναι αδύνατον να περιγράψω την αγονία που είχα και όλες αυτές τις ώρες στα χωράφια αλλά και τον φόβο την ώρα που ήμουν στον δρόμο μη περάσει κανένας μόνιμος. Το ομορφότερο μετά από όλο αυτό το σκοτάδι... Υπάρχει μια στροφή που όταν την παίρνεις βλέπεις όλα αυτά τα κίτρινα φώτα της πόλης του βόλου. Χρειάστηκε μόνο μια ματιά για να καταλάβω ότι μαζί με αυτή τη πόλη θα γράφε την δική μας ιστορία. Μετά από ένα ευχάριστο και μεγάλο ξενύχτη γύρισα με το ταξί στο στρατόπεδο του είπα να με πάει μέχρι την πύλη και μετά να με γυρίσει πίσω στην πρώτη στροφή. Εκεί που δεν θα φαινόμουν για να μπω από τα χωράφια και να γυρίσω πίσω. Έβλεπα τους θαλάμους και τα μαγειρεία από μακριά και δεν είχα αγχωθεί ούτε λίγο που είχε αρχίσει να χαράζει. ακλούθησαν πολλές αποδράσεις από την 111 και σε κάποιες από αυτές μου άλλαξαν την ζωή. Αλλά αυτά συνέβησαν αρκετά χρόνια πριν...

θες να μου πεις κάτι πάνω σε αυτό?

Ψάχνοντας την τελειότητα στον σύντροφο μας.

Η απόφαση να μείνω μόνος δεν αλλάζει. Ακόμα και η scarlett johansson να έρθει στον σκοτεινό μου δρόμο θα της πω : scarlett ξέρω πως νιώθεις για εμένα και πως είναι δύσκολο για εσένα και ακόμα περισσότερο τις άδεις νύχτες αλλά έχω κουραστείέχω πληγωθεί πώς να σ' αγαπήσω? μη ζητάς πολλά έλα μια βραδιά κι άντε στο καλό μη γυρίζεις πίσω. Και μιλάμε για την scarlett το θαύμα της φύσης άσχετα από τις  μαλακίες που γράφουν οι ιστορικοί. Αλλά αν... Λέω αν έψαχνα για την τέλεια γυναίκα πως θα ήθελα να ήταν αυτή? Ας πούμε τα βασικά δηλαδή τον χαρακτήρα γιατί αυτό είναι που θα μπορέσουμε να αγαπήσουμε. 
1) να γελά. Θέλω ανθρώπους στην ζωή μου που να γελανε είναι θέμα ζωής και θανάτου. Δεν θέλω ο άνθρωπος μου απλά να γελάει αλλά να γελάει με την καρδιά του και να έχει τόσο δυνατή καρδιά που να ακούγετε 3 τετράγωνα πιο κάτω.
2) θετικότητα. Δεν λέω να τα λέει όλα θετικά αλλά θα μου άρεσε να μπορεί να δει θετικά στοιχεία μέσα σε αρνητικά πράγματα. Θα έρθουν και στραβές έτσι είναι η ζωή σήμερα τα έχεις όλα και αύριο τίποτα. Αλλά αν έχουμε την επιλογή μέσα σε ότι και αν μας έχει τύχει να είμαστε ευτυχισμένοι ποιος ο λόγος να βουλιάξουμε?
3) φιλοζωία. Δεν μπορώ να φανταστώ την ζωή μου με κάποιον που δεν αγαπά τα ζώα. Υπάρχουν στην καθημερινότητα μου στο μυαλό μου στα μελλοντικά μου σχέδια ακόμα και στον λόγο ύπαρξης μου.
4) νοημοσύνη. Γενικά βρίσκομαι σε πολύπλοκες καταστάσεις που απαιτούν ιδιαίτερους χρησμούς. Θα ήθελα κάποιον να σκέπτεται για έμενα όταν με παίρνει ο ύπνος στις ζεστές τις αμμουδιές. Τουλάχιστον όταν δεν θα κοιμάται κάπου εκεί κοντά.
5) καλλιτέχνης. Πάντα πίστευα ότι οι καλλιτέχνες έχουν να σου δώσουν περισσότερα από όσα μπορείς  να χωρέσεις. Μέσα από τα χρώματα μέσα από τα σχέδια μέσα από την φωνή τους είναι μια αστείρευτη πηγή συναισθημάτων.
7) κουβαρντοσυνη. Όταν ένας άνθρωπος είναι τσιγκούνης δεν είναι μόνο στα χρήματα είναι παντού. Μπορείς να τον καταλάβεις από τον τρόπο που θα σου σερβίρει το νερό από τον τρόπο που εκφράζεται από τον τρόπο που κοιτά. Είναι σε όλα του λίγος, ρηχός και μίζερος. Θέλω κάποιον που να σου δίνει ότι έχει απλόχερα και να θέλει για τον εαυτό του άλλα τόσα.
8) καλοσύνη. Θέλω να αγαπά τα πάντα ! Να κοιτάζει τον κόσμο και να γυαλίζουν τα μάτια της από ενθουσιασμό. Πέρασα το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου με εξαντλημένους ανθρώπους και πνευματικά και ηθικά και σωματικά. Θα μου άξιζε ένας γεμάτος ένας δροσερός και φρέσκος άνθρωπος.
9) όχι γκρίνια. Το ρεκόρ μου σε ένα σπίτι που η γκρίνια είναι μεγαλύτερη της ηρεμίας ήταν λιγότερο από δυο μήνες. Και το θεωρώ κατόρθωμα... Δεν θα ανεχτώ να ζήσω σε μια κατάσταση μιζέριας για κανέναν λόγο. Είναι αρρώστια και με επηρεάζει θανάσιμα δηλητηριάζοντας όλες τις καλές αναμνήσεις που έχω για αυτόν που άκουσα να γκρινιάζει.Και τέλος θα προσπαθήσω να αποτρέψω μια αναμενόμενη παρεξήγηση... scarlett ότι είπαμε νερό και αλάτι... Δεν φταις εσύ για αυτό μην κατηγορείς τον εαυτό σου αν αποφάσιζα να δώσω στον εαυτό μου μια τελευταία ευκαιρία να βρει τον άνθρωπο του τότε αυτός ο άνθρωπος θα ήσουν εσύ. Αλλά τώρα λυπάμαι δεν μπορώ να κάνω κάτι περισσότερο από αυτό είναι πάνω από εμένα και από εσένα είναι πάνω από όσα έλπιζες ότι θα μπορούσαμε να ζήσουμε κάποτε μαζί. Καληνύχτα scarlett αυτός ο κόσμος δεν θα αλλάξει ποτέ καληνύχτα.

θες να μου πεις κάτι πάνω σε αυτό?